कवितायां सुधा नास्ति

• 

नास्ति छन्दः कला नास्ति नास्ति लालित्यमेव च

कवितायां सुधा नास्ति पश्यातङ्कं भयावहम् ।

उपमा नास्त्यलङ्कारो नास्ति काव्यस्य चेतना

कवितायामुषा नास्ति पश्य ध्वान्तं भयावहम् ।

भाषायां नास्ति माधुर्यं रसो नास्ति च कश्चन

कवितायां प्रभा नास्ति पश्य भारं भयावहम् ।

सौन्दर्यं नास्ति शब्देषु भाषायाः  गरिमा कुतः 

न काव्येष्वमृतं चास्ति दशां पश्य भयावहाम् ।

:नरेन्द्र पराशर

नित्य-उन्मुक्त जीवन

म मेरै मार्गमा हिँड्छु 

सुसेल्दै मस्त हल्लिँदै

उड्छु आनन्द आनन्द 

धूलोजस्तै बतासिँदै !

।।१।।

जम्दै जम्दिनँ है पानी 

जस्तो जम्दछ पोखरी

झर्छु बग्छु बरालिन्छु 

जस्तो झर्छे सुनिर्झरी !

।।२।।

रोज्दै हिँड्दिनँ है प्यास 

तृष्णा माग्दिनँ क्रन्दन

बाँड्छु आनन्द आनन्द 

छन्द स्वच्छन्द नन्दन !

।।३।।

घरभित्र सियो झारी 

खोज्दै हिँड्दिनँ बाहिर

हीराको भित्र खानी छ 

सिक्का टिप्दिनँ बाहिर !

।।४।।

भित्र आनन्दको खोला 

ध्यान-डुङ्गा खियाउँछु

प्रज्ञाको झ्याल खोलेर 

प्रेमलाई चियाउँछु !

।।५।।

खोज्दै हिँड्दिनँ है मुक्ति 

रोज्दै हिँड्दिनँ बन्धन

म मेरै मार्गमा मस्त 

नित्य-उन्मुक्त जीवन ! 

।।६।।

:नरेन्द्र पराशर

गुरु र शिष्य

१.

गुरु,

भत्काएका थियौ

आत्मचैतन्यले 

मनस् बन्धनका पर्खालहरु

गुरु,

तिम्रा शिष्यहरुले

मुर्च्छनाका

तिनै ईटाहरु बटुलेर

बनाए

एउटा भयङ्कर कारागार ।

२.

गुरु,

तोडेका थियौ

आत्मसाक्षात्कारले

सघन तमिस्राको कुरुप साम्राज्य

गुरु,

तिम्रा शिष्यहरुले

उही अन्धकार बटुलेर

बनाए

भयङ्कर अँध्यारो छर्ने

एउटा विशाल मैनबत्ती ।

३.

गुरु,

तिमी त गयौ

यहाँ उत्पात मच्चाइरहेका छन्

तिम्रा शिष्यहरु ।

:नरेन्द्र पराशर
 

प्रणवोपासना

नादप्रणवको यात्रा 

दिव्ययात्रा पुरातन

ज्योति-अन्तर्यको यात्रा 

दिव्यज्योति सनातन ।

आत्म-चैतन्यको आभा 

''योग: कर्मसु कौशलम्''

नित्य-जीवनको प्यासी 

''ददामि ते सुधा जलम्'' ।

यम, नियमले धन्य 

रम्य आसनमा रहोस्

प्राणायाम गरी दीर्घ 

प्रत्याहार सुधा बहोस् ।

बहोस् दीर्घायुको गङ्गा 

धारणा ध्यानमा खुलोस्

प्रेम, आनन्द, औदार्य 

शान्तिमा जिन्दगी भुलोस् ।

भोगले भोग्छ है दुक्ख 

सुखको भ्रमले छली

त्यागले लुट्छ आनन्द 

नित्यानन्द झिलीमिली ।

प्रणवनादको शब्द 

उदाओस् करुणा, दया

जय होस् जय होस् नित्य 

''सर्वे सन्तु: निरामया:'' ।

:नरेन्द्र पराशर

जब कवि बिग्रिन्छ

१.
जब असल मान्छे सप्रिन्छ
भनिन्छ तब ऊ कवि बन्छ
जब कवि बिग्रिन्छ
तब ऊ शब्द-वैज्ञानिक बन्छ
र
तौलिन थाल्छ
आफ्नै छायाको वजन ।

२.
जब कवि बिग्रिन्छ
तब रन्दा लगाउन थाल्छ मुटुमा
आकाशमा या फूलमा
वा
आँशुका ढिक्कामा
सपनाको जहाज चलाउन थाल्छ
र
जोख्न थाल्छ कल्पनाको वजन ।

३.
जब कवि बिग्रिन्छ
तब पूर्वलाई पश्चिम र
पश्चिमलाई पूर्व देख्न थाल्छ
फूलमा ढुङ्गा र ढुङ्गामा फूल लेख्न थाल्छ
उसलाई देखेर हाँस्नेहरु देखेर
रुन थाल्छ
उसलाई हेरेर रुनेहरु देखेर
हाँस्न थाल्छ
र 
तौलिन थाल्छ
हृदयको वजन ।

४.
जब कवि बिग्रिन्छ
कोरिहिँड्छ असीमको सीमा
र
जोख्न थाल्छ फूलको बासनाको वजन ।

५.
उसको हृदयको डिजिटल तराजुमा
अटाउँछन् सबै अदृश्य चीजहरु
 र आँखाको स्क्रिनमा देखिन्छन्
अलग अलग चीजहरुका
अलग अलग वजनका अङ्कहरु
आफू निर्भार रहेर
धर्तीको भार घटाउँछ  ।

६.
जब कवि बिग्रिन्छ
झन् सुन्दर कविता बन्छ ।


:



नरेन्द्र पराशर

कवि, पागल र प्रेमिका

काफलको बोटजस्तै

सर्लक्क र झ्याम्म परेको

टाढैबाट मनमुटु चोर्ने

असल, सोझो, ज्ञानी र उज्ज्यालो

असीम प्रेम गर्ने

तिम्रो कल्पनातीत प्रेमी

आहा तिम्रो त्यो हृदय 

आफ्नो अनुपम प्रेमीलाई

सत्यवती आभा,

छोडिदेऊ/त्यागिदेऊ.धोका देऊ हृदयलाई

आज

देशलाई एउटा कवि चाहिएको छ !

हृदय टुक्रिओस्

छिया-छिया होस्

विदीर्ण होस्

अनि आफैँले कविता लेखोस् 

आँशुले कविता लेखोस्

र बाँडोस् प्रसन्नाता व्यथितहरुलाई

आभा,

छोडिदेऊ/त्यागिदेऊ/धोका देऊ हृदयलाई

आज

देशलाई एउटा कवि चाहिएको छ 

ताकि दुनियाँले सुनोस् सत्यको चर्को आवाज ! 

:नरेन्द्र पराशर

एउटा लठेप्रो समय

ग्रीष्मको मध्याह्नमा 

धूलो उडाउदै हिँड्नु

हिँउदको मध्यरातमा

डाँको छोडेर रुनु

आफ्नै विश्वासको नौनीमा           

चिप्लिएर लड्नु

झिनामसिना

कालाकर्तुतहरु

छ्याप्छ्याप्ती छन्

तिम्रै छेउछाउमा .

 

भींड खोज्दै हिँड्ने गोडाहरु

ब्वाँसो खोज्दै हिँड्ने भेडाहरु

वा संसदको चुनाब

वा भावरको सुक्खा

अथवा शिरैमाथि खस्दै गरेको ढुङ्गो

ओइलाएको लाहुरे फूल

त्यसमा रमाएको

निकृष्ट चेतना

हारेको साँढे  

आत्महत्यामा प्रेरित कुरुप सौंन्दर्यहरु

कापुरुषताका नपुंसकताभित्र -न_ चलमलाउने वीर्य

कुनै आँडे कविताजस्तै

-न_हेर

जीवनबजार मृतप्रायM छ

तर पनि  

सक्रियताको नाममा जिउ मढार्छ 

एउटा लठेप्रो समय  ..

 .

  _